Kocham Cię mamo, Justyna Ewelina Depta

„Kocham Cię Mamo” Justyny Eweliny Depty to powieść psychologiczna, która od początku trzyma czytelnika w napięciu i ciekawości.

To historia dziewczyny, później kobiety, począwszy od okresu surowego i purytańskiego wychowania w domu rodzinnym, przez burzliwą i pełną zaskoczenia dorosłość, kończąc wraz ze śmiercią głównej bohaterki – Karoliny Masłowieckiej. Choć w pewnej mierze autorka już na etapie rozwoju akcji, a nawet w samym tytule zdradza możliwe potencjalne wydarzenia, to jednak ich ciekawość, prawdopodobne okoliczności oraz rozwój losów głównych bohaterów są na tyle intrygujące, że trudno oderwać się od kontynuacji lektury. A znajdujemy w niej prawdziwą ucztę dla osób żądnych emocjonalnych wrażeń i wzruszeń – krzywdę, opór, zauroczenie, dojrzałą miłość, duchowe oddanie, wiarę, akceptację bólu i cierpienia, jak i radość i apoteoza życia. Ale to, co zasługuje na największy podziw i szacunek to samo zakończenie – prawdziwy majstersztyk.

To książka o miłości jak i o umiejętności prawdziwego przebaczania.

Litery skakały mu przed oczyma niczym dynamiczne ogniki. Nie rozumiał ani słowa. Wreszcie zmusił się do przeczytania nadawcy na paczce.

KAROLINA MASŁOWIECKA. UL. KRYNICZNA 17. 

Czuł jak strużki potu spływają mu po plecach. Zimne obręcze strachu zaciskały się na płucach, blokując dopływ powietrza. Przez moment stał i niewidzącym wzrokiem wpatrywał się przed siebie.

Nie wiedział co myśleć, co zrobić, ale jednego był pewny.

Nie chciał tego czytać.

Nie chciał pamiętać tej kobiety, przez którą musiał wyprowadzić się z ukochanych Kielc do Częstochowy. Kobiety, która zniszczyła mu życie.

Przez huragan myśli kotłujących się w jego głowie usłyszał, że Agata podchodzi do niego ostrożnie i kładzie mu rękę na ramieniu. 

- Od kogo to ...? - zbladła, gdy jej wzrok padł na nazwisko nadawcy. Spojrzała z bólem w oczach na swojego męża. Doskonale wiedziała, ile wysiłku poświęcił, by zapomnieć o całej tej historii, jak dużo, wyrzeczeń kosztowała go próba utrzymania ich małżeństwa, gdy tajemnica jego pochodzenia tak wyraźnie dała o sobie znać. Drżącymi wargami zapytała, chociaż intuicyjnie przeczuwała, że znała odpowiedź - to od ...?

Marek nie odpowiadał. Milcząc, wpatrywał się w kopertę z obrzydzeniem. Nie mógł zrozumieć, co chciała od niego ta kobieta po tym, czego się od niej dowiedział. Początkowo nie słyszał słów żony. Po chwili podniósł wzrok i z ruchu jej warg domyślił się o co go pytała. 

- Tak – odpowiedział zduszonym głosem i spuścił głowę, czując, że łzy zaczynają cisnąć mu się do oczu. 

- Otwórz – Agata ścisnęła mocniej jego ramię, zmuszając, żeby na nią spojrzał. Ból w oczach męża był dla niej nie do zniesienia, ale pozostała nieugięta. Dla niej było jasne, że Marek musiał raz na zawsze skończyć z piekłem, z którym sam nie potrafił poradzić sobie od dłuższego czasu. 

- Nie ... – pokręcił gwałtownie głową, próbując jednocześnie wyrwać ramię z silnego uścisku żony. 

- Otwórz! – Agata podniosła głos. Wiedziała, że od tej chwili zależało bardzo dużo. 

Ich małżeństwo zaczynało się sypać. Czuła, że mąż odsuwał się od niej i od dzieci. Coraz częściej zamykał się w gabinecie i pogrążał w tylko sobie znanych myślach, podczas gdy ona cierpiała, wiedząc, że nie jest w stanie do niego dotrzeć. 

- Nie!!! – krzyknął teraz, patrząc na nią jakby zobaczył ją pierwszy raz w życiu. 

Przerażenie w jego oczach sprawiło, że kobieta przez moment zamarła z dłonią wciąż trzymaną na ramieniu męża. Widziała strach jaki go ogarniał. Miała ochotę wygarnąć nadawczyni listu co myślała o jej postępowaniu. Cierpiała za każdym razem, gdy Marek stawał się zamyślony, kiedy jego błękitne oczy traciły swój zwykły blask i stawały się zamglone, a myśli biegły w niechcianym kierunku. Teraz jednak odwróciła twarz męża w swoją stronę i z naciskiem powiedziała: 

- Posłuchaj mnie – siłą spojrzenia zmusiła go, żeby nie odwracał wzroku - Nie możesz przed tym cały czas uciekać. Dałeś jej jasno do zrozumienia, że nie chcesz jej znać. Przecież, gdyby nie miała określonego celu ... 

- Właśnie: celu! - Marek przerwał jej brutalnie - Jej celem jest rozbicie mojej rodziny! Nie ma innego celu! Nie potrafisz tego zrozumieć?! - mężczyzna potrząsnął nią gwałtownie. 

Furia zaciemniała mu pole widzenia. Nie potrafił nad sobą zapanować. Nie teraz i nie w tym momencie. Nie mógł pojąć, jak mogła znaleźć go aż tutaj, kiedy uciekł od niej, od dawnego życia... i od nieustannego poczucia winy. 

- Puść mnie! To boli!!! - z zamyślenia wyrwał go przerażony głos żony. 

Spojrzał w dół, w jej przepełnione strachem oczy, w których jednak widział budzącą się do życia determinację. Popatrzył na swoje dłonie zaciśnięte boleśnie na jej ramionach i dopiero wtedy dotarło do niego, co robił. Zbladł. Ręce opadły mu bezwładnie wzdłuż tułowia, a z zaciśniętych warg wydobył się cichy szept: 

- Kochanie, przepraszam ... – spuścił głowę i po raz pierwszy od wielu miesięcy pozwolił na to, żeby łzy spłynęły mu po policzkach - Tak bardzo cię kocham, że boję się, że mogę cię stracić ... ja nie chciałem ... ja .... 

Jednak Agata pokręciła tylko głową i wyszeptała: 

- Daję ci czas na przemyślenie swojego zachowania ... – delikatnie dotknęła jego wilgotnego policzka i czule starła samotnie toczącą się łzę - To właśnie ono może zniszczyć nasze małżeństwo ... a tego nie chcę - spojrzała na męża z bólem w oczach i dodała - w razie potrzeby jestem w sypialni. Możesz mnie obudzić w każdej chwili - pocałowała go i wyszła, pozostawiając go z mroczną tajemnicą ukrytą we wnętrzu tej niechcianej przesyłki. 

Stał, wpatrując się w trzymaną w dłoniach paczkę. Panika nawet na moment nie chciała go opuścić. Wiedział jednak, że jeżeli chciał uwolnić się od tego na zawsze, musiał zobaczyć czego oczekiwała od niego ta kobieta. Musiał chociaż spróbować. Głęboko zaczerpnął tchu i otworzył paczkę. Czuł swoje tętno bijące w szaleńczym rytmie. Sam nie wiedział, czego mógł się spodziewać. 

Tymczasem na podłogę wyleciał tylko list. Zwykła, biała kartka papieru, pokryta do połowy pięknym, równym i starannym pismem. Podniósł ją i z bijącym sercem zaczął czytać: 

20 listopada, 2004 roku 

Drogi Marku! 

Na początku mojego listu chciałabym Cię prosić tylko o jedno: przeczytaj wszystko to, co znajduje się w tej paczce. Zacznij od tego pierwszego listu. 

Kiedy dowiedziałeś się, że jestem Twoją matką, to krzyknąłeś, że nie chcesz mnie znać, że zniszczyłam Twoje życie, żebym już nigdy nie pokazywała Ci się na oczy. Później uciekłeś i nie pozwoliłeś sobie nic wytłumaczyć. Wyprowadziłeś się. Zatarłeś wszystkie ślady i wyprowadziłeś się, zabierając ze sobą całą swoją rodzinę. W tej przesyłce znajduje się rękopis całego mojego życia, które spisałam, gdy wyjechałeś. Jeżeli go dostałeś, to znaczy, że ze mną jest nie najlepiej ... jest wręcz tragicznie. 

Nie oczekuję od Ciebie miłości ani przeprosin. Po prostu spróbuj mi wybaczyć. 

Z wyrazami szacunku: 

Karolina Masłowiecka. 

P.S. Mam nadzieję, że zrozumiesz. 

Nie ruszał się, patrząc przez łzy na coraz bardziej zamazujące mu się przed oczami pismo. 

- Bardzo dobrze – wyszeptał po chwili sam do siebie. W całkowitej ciszy i w pustym salonie jego głos odbił się szerokim echem. Przetarł oczy i z zaciętym wyrazem twarzy dodał - Przeczytam twój marny życiorys, a potem … - uśmiechnął się lodowato - potem idź do diabła - z takim nastawieniem westchnął, wyciągnął rękopis i zaczął czytać.

Darmowy fragment: "Kocham Cię mamo" Justyna Ewelina Depta